شعر شماره ۰۷

سرهای زیادی روی شانه‌ت فرود می‌آید و سرت روی شانه‌های زیادی تو عاشق کسان زیادی خواهی شد و کسانِ زیادی عاشق تو شاید سرهای زیادی شانه‌های زیادی و عشق‌های زیادی به تنهایی‌ات پا بگذارد اما تو هنوز فکر می‌کنی به اولین عشق به اولین کس که آیا سرش تنها دمی هوای شانه‌هایت را نمی‌کند؟! می‌دانم دیگر تو نیستی و این «دوست داشتن» میل احمقانه‌ی‌ست به خودآزاری‌ اما نگو آدرس اشک‌هایت را ندارم و شانه‌هایم را حس نمی‌کنی وقتی که شب سر روی بالش می‌گذاری هنوز هم فاصله‌ی ما همان یک قطره اشک است تو گریه می‌کنی صورت من خیس می‌شود