نوشته شماره ۳۰

ما عادت کرده‏ایم خبر سر بریدنِ سربازی در بامیان و پیروزی بارسلونا در الکالسیکو را همزمان به زبان بیاوریم، عادت کرده‏ایم طالبان را در شهر ببینم و از هتریک .رونالدو به هوا بپریم، بی‏آنکه هیچ کدام‏شان برای‏مان ارزشی داشته باشد .کلمات بارِ خود را از دست داده‏اند، نه غم‏شریکی‏مان واقعی‏ست نه شادی‏مان ،ما در این وسط ایستاده‏ایم و فقط تکرار می‏کنیم. تکرار می‏کنیم که متاسفیم غمیگینیم و دلمان گرفته است از خون، از مرگ، از کشتن. اما فقط تکرار می‏کنیم و این تکرار، کلمات را از معنا خالی می‏کند، حس‏ حوادث را از بین برده و از آن‏ها .یک امر معمول و عادی می‏سازد