نوشته شماره ۴۹

،قابل درک است و پذیرفتنی این‏که آدم‏ها از خودشان انتظارات زیادی دارند می‏خواهند پله‏های زیادی را باال بروند. به پول برسند، قدرت، شهرت یا هر چیزی. شاید اگر شرایط پا بدهد و شانس دستش را دراز کند، همه‏ی ما دنبالش برویم. چیز بدی هم نیست. اما این‏که کسی انتظاراتش را روی دیگران بسط دهد و زندگی‏اش را وقف مبارزه برای دیگران یا تغییرِ وضعیتی کند، دروغی بیش نیست .و به هیچ‏وجه پذیرفتنی چون هر خواسته و تالشی برای تغییر جهان منجر به جنگ، خشونت، استبداد .و فقر می‏شود ،مردم همیشه بدبخت‏اند، نیاز به تغییر دارند. و جهان مجموعه‏ای از نابرابری بی‏عدالتی، خشونت و بدجنسی است. اما هیتلری هم نیاز ندارد که بخواهد تغییرش دهد، یا چگوارایی که نجاتش. انتخابات هم در پیمانه‏ای کوچک‏تر از ِهمین آبشخور آب می‏خورد. آن‏ها می‏آیند که اوضاع را تغییر دهند و شبیه «غول چراغ جادو» مردمِ همیشه نیازمند را به خواسته‏ها و آرزو‏های‏شان برسانند. و مردم هر چهارسال رای می‏دهند تا غول بهتری را انتخاب کنند. حقا که انتظار ،بر آورده‏شدن نیاز و آرزویی توسط دیگری مانند امید به «غول چراغ جادو» است .افسانه و محال