شعر شماره ۱۰

دست می‌کشم بر نقشه به انگشت‌هام نگاه می‌کنم خون مثل باران اول بهار می‌چکد از یکی تا مین‌ جوانه زند در زمین شهر لباس سرخش را بپوشد و گاوهای وحشی بیُفتند به جان آن چشم‌هایم را می‌بندم دوباره دست می‌کشم تا سری بزنم به سین‌های دور سفره برادریدن \ 30 که پهن کرده مادر در ضیافت این نوروز زخمی می‌شود این‌بار اشاره‌ام و اشاره انگشت وسطی‌ست که به فاکِ نیک گرفته امسال را تا جنگ الاقل کلَکِ کلکم را نکند؛ کَند هی دست می‌کشم هی نگاه می‌کنم و انگشت‌هام را می‌شمارم که یکی یکی کم شده‏اند با شست می‌شود هدیه کرد به وطن فقط بیالخ