نوشته شماره ۰۵

دروغ همیشه پذیرفتنی‏تر از واقعیت است، چون واقعیت تلخ است و تلخی نامطلوب. عصبانیت هم از جنس واقعیت است، اصل، تلخ و نامطلوب. آرامش اما از جنس ریاست، دروغ می‏گوید، مدارا می‏کند، فریب می‏دهد و روی‏ش !نمی‏شود، بگوید: برو گمشو عصبانیت واقعی‏تر از آرامش است، چون احساس درونی فرد را بهتر و حقیقتی‏تر به نمایش می‏گذارد. سانسور نمی‏کند، مجال نمی‏دهد که آدم بتواند فکر کند و به خودش کلک بزند، به تن حقیقت لباسی شیک و منظم بپوشاند و حس واقعی خودش را شکل دیگری ارائه دهد، تا پیش دیگران خوب به نظر بیاید. حقیقت .دروغ نمی‏گوید تا دلت بخواهد رو راست است. حتا اگر دیگران خوش‏شان نیاید عصبانیت‏ واقعی‏ست مثل خود زندگی. مثل فریادهای کودکی‏ست که وقتی کفش‏هایش را در مسجد دزدیدند، سکوت نکرد، دست‏هایش را روی گوش‏هایش .گذاشت و به تمام اعتقاداتش لعنت حواله کرد