نوشته شماره ۶۷

مردم مُ رده‏اند مردم همیشه وسیله‏اند. حتی در ناب‏ترین باورهای اخالقی‏ ما هم چنین بوده است. دین با تکیه بر یک باور خاص مردم را تحت نام امت و پیرو به دهان توپ .و تانک و گلوله می‏فرستد از همان باالی باال گرفته تا همین مثلن خودت که گاهی اگر سخاوتت در مقابل گدایی گل کند و دستی در جیب ببری، این کار را تنها برای رضای خدا انجام .می‏دهی. به تخمت هم نیست چه بر آن بدبخت می‏گذرد این‏که از دانشجوی مملکت تا شومن‏های جلف همین برنامه‏های تلویزیونی و تا رئیس جمهور سنگ مردم را به سینه می‏زنند و با بوق و کرنا می‏خواهند مصدر .خدمت برای مردم و جامعه بشوند، دروغ است، فریب و حیله است این‏همه از همان باور پیامبرگونه و ارباب‏منشانه‏ی اجتماعی خبر می‏دهد که .کلمه «مردم» از دهانش نمی‏افتد ،کاش مردمی وجود نمی‏داشت که این‏همه ملعبه دست‏ها قرار بگیرد. مردم .مُ ردند و من نمی‏دانم وقتی کسی از «مردم» حرف می‏زند، از چه حرف می‏زند