نوشته شماره ۶۴

.در محراق توجه بودن توهم آفرین است. چه در هنر، چه در دین و سیاست .رسانه‏ها هم بیشتر کاسبی این قشر را سرپا نگه می‏دارند در گذشته آدم به ناچار تنها باید به سخنان مالی باالی منبر گوش می‏داد. امروزه اما همه تریبون دارند. سیاستمداران هر دم به ساعت تیتر می‏شوند. آوازخوان و بازیگر، صفحه‏ی تلویزیون را فتح کرده و طرفداران زیادی پیدا کرده‏ است. همه برای‏شان دست می‏زنند و هورا می‏کشند. رفته رفته به توهم‏شان افزوده می‏شود و .فکر می‏کنند هر چیزی که بگویند مقبولیت عمومی دارد مال و آوازخوان تنها در ظاهر با هم مشکل دارند. اگر نه هر دو از یک آبشخور .می‏خورند؛ از مدیا و تریبون و از گوش‏ مفتِ عامه‏ی مردم اگر هم گاهی نزاعی پیش می‏آید، جنگ مخاطب است. مال مخاطب بیشتری پای منبر و آوازخوان و بازیگر آن‏ها را پیش تلویزیون می‏خواهد. سیاستمدار هم تا .منافع خودش به خطر نیفتد، غرضی به آن‏ها ندارد همه شبیه هم هستند. آوازخوان و سیاستمدار و مال هیچ فرقی ندارد. مطلقن یکی‏اند و در یک جبهه می‏جنگند. مال منبر را در اختیار دارد، آوازخوان صفحه .نمایش تلویزیون و این سیاستمداران پخمک همه چیز را